Todos tenemos algún tipo de demonio con el cual compartimos nuestra existencia. Con ellos dormimos, nos bañamos, comemos; simplemente son nuestros siameses, por ello no es debilidad reconocer su existencia; pero presumir de ellos, ya es debilidad y falta de carácter.
Poemas Godotte
No te dolerá la soledad de las mañanas frías, la ausencia del rayo del sol que entrelazaba nuestros cuerpos
No sufrirás el vacío de mi presencia; no, no la sufrirás, porque nunca estuve para ti
No extrañarás esa mirada cómplice a la hora de la comida, esa mirada que todo lo decía con el simple brillo de los ojos
No echarás de menos el ramo de flores que te llegaba simplemente por que sí, porque tú existes, porque eres tú quien las adornas
No añorarás el roce de mi piel en los días fríos, en los momentos del preámbulo, en las caricias producto de la casualidad; no, porque nunca sentiste esa corriente que extremese el cuerpo con el simple roce
No te harán falta las constantes llamadas para saber cómo estás, para escuchar tu voz, para imaginar tu risa, para sentir tu respiración; definitivamente no te hará falta, porque para ello debes estar enamorada
No vas a recordar las constantes conversaciones que te hacian reir hasta llorar, esas conversaciones que se entendían hasta muy entrada la madrugada, no las podrás recordar porque no amas, no has podido amar, no te has desenamorado, no te ha dolido, no sangras con las palabras, no lloras con la tinta
En cada pensamiento, en cada verso, en cada prosa, en cada una de mis respiraciones llego a ti, y seguiré llegando a ti, hasta que te duela tanto como a mí.
Preguntas si vale la pena vivir…pues no lo sé; solo sé que vivo. Solo puedo decir que libro la batalla diaria de respirar en un medio asfixiante. Estamos inmersos en una decadencia continua, acelerada, anodina, basada en una igualdad inexistente, pero impuesta; impuesta por quiénes buscan subir al pináculo sin tener piernas
¿Debemos seguir aquí?, creo que sí, no porque esto sea bueno, no porque vaya a mejorar, mucho menos porque haya un mañana por nuestro comportamiento hoy; no, sino porque luchar significa que no somos como el resto, no somos insulsos, no creemos en las pendejadas de las masas. Moriré peleando por un día diferente, lucharé contra todo y todos. Haré, no 12; sino 24 trabajos para poder expiar el sufrimiento
No hay un mañana seguro, pero igual estaré en vigilia de mi ser para mejorar un poco, solo un poco, pero mejoraré; y si no mejoro, cambiaré mi estrategia y seguiré buscando, creando, luchando; coño, hasta que mis células digan ya, hasta que las Parcas decidan ya; pero hasta entonces esto es lo que tengo.
Te he visto entre mis brazos, abrazada a mi pecho como quien se aferra a una rama para no caer. Te he sentido en cada parte de mi respiración, bajo el manto del deseo lujurioso que no puede ser concebido. Día a día te veo e imagino mis manos magreando tus voluptuosidades
He fantaseado contigo, sí, he imaginado tu desnudez sin inhibiciones. Pero no se trata simplemente de un acto carnal, sino de sumergirnos en un ambiente saturado de pasión, donde cada canción, cada bocado, cada palabra compartida se convierte en parte de nuestra sinfonía íntima. Es un ritual lento y delicado, donde cada beso es una pincelada que dibuja sobre tu piel, sin prisas ni interrupciones, explorando cada rincón de tu ser con la paciencia de quien descubre un tesoro oculto, como el artista ante su mayor obra. Es besar todo el cuerpo lentamente, sin prisas, sin pausas. Cada parte, el todo, sin dejar un lugar, sin dejar se saborear cada punto, cada esquina. El propósito no es llegar, aunque se llegue, es disfrutar cada momento del viaje
Me imagino adentrarnos en un mundo propio, donde el tiempo se dilata y el espacio se contrae hasta desaparecer. Es perdernos en el éxtasis de la conexión más profunda, donde nuestros cuerpos se convierten en un mapa de placeres por descubrir
Te veo en mis sueños, donde nuestras almas se entrelazan en una danza etérea, donde no existen límites ni inhibiciones, solo la pureza del deseo compartido. Te siento en cada latido de mi corazón, en cada pulsación que clama por tu cercanía, en cada suspiro que busca tu aliento. Tu presencia se entrelaza con cada aliento que tomo, tejiendo una red de deseo que se despliega sin límites ni fronteras
Imagino nuestras risas fundiéndose en un concierto de felicidad, nuestros susurros tejiendo historias de amor que perdurarán más allá del tiempo. Pienso en la suavidad de tu piel bajo mis dedos, en el calor de tus labios contra los míos, en la electricidad que surge cuando nuestros cuerpos se encuentran, en la humedad de tu ser
Así te veo, así te siento, así te imagino en este universo de ideas. Y en cada pensamiento, en cada susurro, en cada latido, sé que siempre estás, como una estrella que brilla en la oscuridad de la noche, donde uno se imagina a dios mismo sonriendo.
El viento dejó de soplar, los Ánemis están dormidos, ya no trae el polen que llena de vida el desierto estéril. No se escucha el trinar de las aves anunciando un nuevo día, un día lleno de vida y emociones
La atmósfera se ha vuelto irrespirable, bochornosa, el oxígeno se ha acabado, no hay un solo árbol que pueda ayudar a continuar esta vida limitada, todo se siente entre cuatro paredes insulsas, cuatro paredes pequeñas, que cada día se vuelven menos, cada vez menos
No hay ríos para beber agua, las Náyades nos han abandonado, todo está seco. Solo se pueden ver los naufragios antiguos en el suelo marino seco. Los peces han perdido su hogar, todo es distinto
Duele cada célula del ser; hasta pensar duele, vivir se ha vuelto un acto de rebeldía, en este mundo sin aire ni agua. La esperanza parece desvanecerse, no quedan fuerzas, no existen musas que impulsen las ideas para crear
Camino entre el tumulto, y estoy solo. Saludo por cortesía, y se siente mi mudez. Simplemente camino, hacia cualquier sitio que no sea aquí. Camino, pero no me muevo, mi espíritu está atado a las cadenas de la nada, de lo inexistente….solo me queda un apoyo, tu recuerdo.
Hoy estás lejos de mí, de mis brazos, de mi sombra que proyecta mis pensamientos en ti. Estás donde no puedo ver tu andar de niña, tu aroma de inocencia, tu risa escondida en el silencio
Hoy, en la ruta antihoraria de la elipse del tiempo, se sigue completando la pérdida de tu naturaleza párvula avanzando a la emancipación de tu yo
Hoy, 210366 horas después, siento la emoción de pensar en ti, me embarga la alegría de escuchar tu voz, mi cuerpo vibra al saber que estás al otro lado de una onda electromagnética
Hoy, que te alzas imponente a 24 soles con sus otoños, con sus embates, sus preocupaciones, con los sinsabores que ha traído la existencia en la perpetua búsqueda de algo desconocido, es hoy que miro hacia atrás y veo mi niña crecer, hacerse adulta, dejar de depender de mí, convertirse en un ser independiente, fuerte, capaz; hoy miro al futuro, y veo todo claro, sin brumos, sin nada que lo opaque, hoy puedo ver todo el camino porque tú lo iluminas, hoy es posible decir, sigue así.
Today
Today you are far from me, from my arms, from my shadow that projects my thoughts on you. You are where I cannot see your girlish walk, your aroma of innocence, your laughter hidden in the silence
Today, on the counterclockwise route of the ellipse of time, the loss of your childhood nature continues to be completed, moving towards the emancipation of your self
Today, 210366 hours later, I feel the emotion of thinking about you, I am overcome with the joy of hearing your voice, my body vibrates knowing that you are on the other side of an electromagnetic wave
Today, when you rise imposingly to 24 suns with its autumns, with its attacks, its worries, with the disappointments that existence has brought in the perpetual search for something unknown, it is today that I look back and see my girl grow, become an adult , stop depending on me, become an independent, strong, capable being; Today I look to the future, and I see everything clearly, without fog, without anything that obscures it, today I can see the entire path because you illuminate it, today it is possible to say, keep it up.
Aujourd’hui
Aujourd’hui tu es loin de moi, de mes bras, de mon ombre qui projette sur toi mes pensées. Tu es là où je ne peux pas voir ta démarche de jeune fille, ton parfum d’innocence, ton rire caché dans le silence
Aujourd’hui, sur le parcours anti-horaire de l’ellipse du temps, la perte de votre nature enfantine continue de s’achever, vers l’émancipation de vous-même
Aujourd’hui, 210366 heures plus tard, je ressens l’émotion de penser à toi, je suis envahie par la joie d’entendre ta voix, mon corps vibre en sachant que tu es de l’autre côté d’une onde électromagnétique
Aujourd’hui, quand tu te lèves imposant vers 24 soleils avec ses automnes, avec ses attaques, ses soucis, avec les déceptions que l’existence a apportées dans la recherche perpétuelle de quelque chose d’inconnu, c’est aujourd’hui que je regarde en arrière et vois ma fille grandir, devenir une adulte, arrête de dépendre de moi, deviens un être indépendant, fort et capable ; Aujourd’hui je regarde vers l’avenir, et je vois tout clairement, sans brouillard, sans rien qui l’obscurcit, aujourd’hui je peux voir tout le chemin parce que tu l’éclaires, aujourd’hui on peut dire, continue.
I dag
Idag är du långt ifrån mig, från mina armar, från min skugga som projicerar mina tankar på dig. Du är där jag inte kan se din flickaktiga promenad, din doft av oskuld, ditt skratt gömt i tystnaden
Idag, på tidens ellips moturs väg, fortsätter förlusten av din barndomsnatur att fullbordas och går mot ditt jags frigörelse
Idag, 210366 timmar senare, känner jag känslan av att tänka på dig, jag är överväldigad av glädjen att höra din röst, min kropp vibrerar med vetskapen om att du är på andra sidan av en elektromagnetisk våg
Idag, när du stiger imponerande till 24 solar med sina höstar, med sina attacker, sina bekymmer, med de besvikelser som tillvaron har medfört i det eviga sökandet efter något okänt, det är idag som jag ser tillbaka och ser min flicka växa, bli en vuxen, sluta beroende av mig, bli en självständig, stark, kapabel varelse; Idag blickar jag mot framtiden, och jag ser allt klart, utan dimma, utan något som skymmer den, idag kan jag se hela vägen för att du lyser upp den, idag går det att säga, fortsätt så.
Hoje
Hoje você está longe de mim, dos meus braços, da minha sombra que projeta em você meus pensamentos. Você está onde não consigo ver seu andar de menina, seu aroma de inocência, sua risada escondida no silêncio
Hoje, no sentido anti-horário da elipse do tempo, a perda da sua natureza infantil continua se completando, caminhando em direção à emancipação do seu eu
Hoje, 210366 horas depois, sinto a emoção de pensar em você, sou tomado pela alegria de ouvir sua voz, meu corpo vibra sabendo que você está do outro lado de uma onda eletromagnética
Hoje, quando você sobe imponentemente aos 24 sóis com seus outonos, com seus ataques, suas preocupações, com as decepções que a existência trouxe na busca perpétua do desconhecido, é hoje que olho para trás e vejo minha menina crescer, tornar-se uma adulto, pare de depender de mim, torne-se um ser independente, forte, capaz; Hoje olho para o futuro, e vejo tudo com clareza, sem neblina, sem nada que o obscureça, hoje consigo ver todo o caminho porque você o ilumina, hoje é possível dizer, continue assim.
Para K. Pérez
Has abierto las alas y emprendiste el vuelo. Hoy surcas los cielos infinitos del recuerdo que se perpetua en cada rincon de los espacios bulliciosos entre anécdotas, consejos, risa, y sobre todo…tu imponente figura de hombre sabio, guía, referente, amigo
Ya no estás entre los mortales, y sin embargo no te has ido. Sigues ahí, en cada símbolo, en cada trazo del idioma univesal, en cada manera de transmitir las ideas, en cada pausa del pensamiento sosegado en busca de la respuesta correcta
Dicen que te has ido, pero aún te vemos en nuestro recuerdo, sentado con calma, dispuesto a brindar orientación en la toma de decisiones, con la figura que se ha forjado a lo largo de los años de experiencias y aprendizaje. Tu legado perdura en los corazones de todos aquellos a quienes tuviste el honor de tocar con tu sabiduría y amistad. Tu influencia se extiende como un faro de conocimiento en un mar de incertidumbre
Hoy te vas, pero solo para encontrarte con quienes se fueron primero, solo para decirles que todo estará bien. Hoy estarás con todos en el lugar privilegiado para quienes han sido únicos, han llegado, como Jason, a recuperar el Vellocino de oro
Hoy el Infinito, el Infinitésimo, Sigma, el Límite, Pi, el Logaritmo, todos ellos, estan triste porque un hijo predilecto hizo sus maletas, pero igual muestran felicidad, porque fueron queridas por ti.
Las palabras se agotan, la voz se entrecorta, la imaginación se nubla, ya no tengo fuerzas al verte partir, solo me queda un «Gracias» por tanto.
No tengo ataduras, nada me obliga, nada me retiene. Vivo sin las cadenas de la costumbre, sin la necesidad del otro ser, sin aquellos elementos que sofocan por su ausencia
Cada día lo vivo, lo disfruto, me entrego, me dedico, y doy todos y cada uno de mis momentos. Me transformo al pasar del tiempo bajo la constante adaptación de lo que se tiene… o no se tiene
Quiero, por decisión propia, porque así lo siento, porque así lo elijo. Quiero vivir libremente, sin limitaciones impuestas, explorando cada faceta de mi existencia y abrazando la autenticidad de mi ser, no bajo la luz de los deseos externos
No necesito nada, no necesito de nadie; y sin embargo te necesito, te busco, te siento, eres parte fundamental de mi vida. Hago de cada día un día único, especial, necesario; y cada día es maravilloso por que tú estás.
No veas en mí la falta de aquellas emociones que se muestran y se venden, aquellas que son la publicidad del vendedor para lograr que le compren
…que no muestre un dolor inhumano o me rasgue la ropa en signo de apoyo, sin dudas no significa que no estaré ahí día a día, no significa que no te llevaré sobre mis brazos para que descanses tus pies
A cada momento pienso en ti, busco la manera de sentirte, de escucharte, de llevarte en mis humores, en mi respiración. Simplemente eres la barca que quiero llevar a puerto, eres el pensamiento que calma mis humores
Siempre estoy a la orilla de la carretera de tu vida, no porque no sea parte de ella, sino porque estoy pendiente de cada piedra que pueda entrar en ella, de charco que pudiera permear tu asfalto; simplemente soy el vigia de tus días, de tus noches, de lo que eres y quieres ser.
